Wéér een show geannuleerd.
Wéér een locatie die “geen personeel heeft”.
Wéér een reden die op z’n zachtst gezegd… bijzonder klinkt.
Er zouden te weinig kaarten zijn verkocht — terwijl dat volgens betrokkenen niet klopt.
Er zou op 26 april geen personeel zijn — iets wat ze nu al zeker weten.
Dat mag iedereen zelf beoordelen.
Wat mij vooral raakt is dit:
Het vrije woord staat onder druk.
Niet alleen landelijk. Maar hier. In mijn eigen stad.
We zien het overal:
– Shows die plotseling worden afgezegd.
– Locaties die “geen risico” willen lopen.
– Organisatoren die afhaken.
– Wetgeving die steeds verder opschuift richting meer controle, meer toezicht, meer meekijken.
Stap voor stap wordt de ruimte voor afwijkende meningen kleiner.
En vaak gebeurt dat niet met open debat — maar via omwegen.
Ik beweer niet dat ik weet wat hier precies de reden is.
Maar het patroon is zichtbaar. En dát mag benoemd worden.
Vandaag gaat het om Rogier Kahlmann.
Morgen kan het iemand anders zijn.
Overmorgen misschien jij.
Vrijheid van meningsuiting betekent niet dat je het eens hoeft te zijn.
Het betekent dat het gezegd mág worden.
Leeuwarden hoort geen stad te zijn waar debat wordt vermeden.
Het hoort een stad te zijn waar discussie mogelijk is.
Daarom spring ik voor Rogier Kahlmann in de bres.
Niet omdat ik alles hoef te delen wat hij zegt.
Maar omdat het vrije woord verdedigd moet worden — juist wanneer het schuurt.
Wie zwijgt uit gemak, levert stukje bij beetje vrijheid in.
De vraag is simpel:
Willen we een stad waar ideeën botsen?
Of een stad waar ze stilletjes verdwijnen?
