Op 1 januari verandert er van alles.
Dat lezen we elk jaar opnieuw.
Accijnzen omhoog.
Regels aangepast.
Kosten verschoven.
Kleine meevallers hier, grotere lasten daar.
Niet plots.
Niet onverwacht.
Maar keurig volgens schema.
En dat is precies wat opvalt.
Het nieuwe jaar voelt voor veel mensen niet als een begin,
maar als een reset van voorwaarden.
Niet van het leven —
maar van het systeem.
Alles wordt gepresenteerd als logisch, noodzakelijk, onvermijdelijk.
Zonder samenhang.
Zonder context.
Zonder de vraag waarom dit moment.
Waarom altijd op 1 januari?
Waarom altijd tegelijk?
Waarom altijd verpakt als ‘zo gaat het nou eenmaal’?
Niet omdat de natuur dan begint.
Niet omdat mensen dan klaar zijn voor verandering.
Maar omdat het administratief handig is.
En dát is de rode draad.
Net als bij de NL-Alerts.
Net als bij de nieuwsherhaling.
Net als bij de vaste jaarritmes op televisie.
Het is geen toeval.
Het is conditionering door herhaling.
Niet om te onderdrukken —
maar om gewenning te creëren.
Als alles tegelijk verandert,
lijkt niets nog uitzonderlijk.
Dan wordt stijging normaal.
Aanpassing standaard.
Acceptatie verwacht.
En precies daar ligt de uitnodiging tot bewustwording.
Niet om boos te worden.
Niet om te ontkennen.
Maar om te zien.
Te zien dat dit ‘nieuwe jaar’ geen natuurlijk begin is,
maar een boekhoudkundig moment.
Terwijl een écht nieuw begin
altijd samenvalt met leven.
Met licht.
Met groei.
Niet midden in de winter,
maar wanneer de aarde opnieuw ontwaakt.
Misschien voelt het daarom zo wrang.
Omdat we een nieuw jaar vieren
terwijl alles in ons zegt: dit klopt niet.
Bewustwording betekent niet dat je weigert mee te doen.
Het betekent dat je begrijpt waaraan je meedoet.
En dat je jezelf toestaat
om je eigen ritme te blijven voelen
in een wereld die steeds strakker wordt afgesteld.
Dat is geen verzet.
Dat is volwassenheid.
