En dit keer niet als ‘incident’, maar als bevestiging.
We zijn inmiddels jaren verder sinds de toeslagenaffaire officieel werd erkend als één van de grootste bestuurlijke mislukkingen in de Nederlandse geschiedenis. Duizenden ouders zijn financieel, sociaal en mentaal kapotgemaakt door de overheid. Levens ontwricht. Gezinnen vernietigd. Kinderen beschadigd.
En nu, in 2026, lezen we opnieuw dezelfde koppen:
Geduperde ouders zitten wéér in de schulden.
Niet door fraude.
Niet door eigen schuld.
Maar door een zogenoemde “goedbedoelde betaalpauze”.
Een maatregel die rust had moeten geven, maar in werkelijkheid zorgde voor nieuwe schulden, administratieve chaos en onzekerheid. Schulden die bleven doorlopen. Rentes die opstapelden. Ouders die dachten dat het geregeld was — maar dat niet was.
👉 Dit is geen ongeluk. Dit is systeemfalen.
Wat deze situatie pijnlijk duidelijk maakt, is dit:
Als een overheid na zó veel jaar, zó veel rapporten, zó veel excuses, zó veel beloftes, nog steeds niet in staat is dit dossier op orde te krijgen…
dan is het probleem niet complexiteit.
Dan is het prioriteit.
En precies daar wringt het.
Een nieuw coalitieakkoord — dezelfde blinde vlek
In het nieuwe coalitieakkoord wordt opnieuw gesproken over hervormingen, toekomstvisies en “vooruitkijken”. Maar wie goed leest, ziet wat ontbreekt:
geen harde focus op het daadwerkelijk afronden van de toeslagenaffaire.
geen concrete versnelling.
geen structurele oplossing die ouders zekerheid geeft.
Sterker nog: herstelbetalingen blijven uit voor duizenden jongeren, de afronding schuift richting 2027, en opnieuw worden gedupeerden geconfronteerd met regels, uitzonderingen en loketten die elkaar tegenspreken.
👉 Wie hier géén prioriteit aan geeft, is niet bezig met burgers — maar met beeldvorming.
Wat zegt dit over wie “wij” zijn?
Een overheid die miljarden kan vrijmaken voor geopolitiek, oorlog, klimaatfondsen en internationale verplichtingen,
maar struikelt over het herstellen van onrecht dat zij zélf heeft veroorzaakt —
moet zichzelf serieus in de spiegel aankijken.
Want dit gaat niet alleen over geld.
Dit gaat over vertrouwen.
Over verantwoordelijkheid.
Over de vraag voor wie beleid eigenlijk wordt gemaakt.
Zolang slachtoffers van de toeslagenaffaire opnieuw in de schulden belanden, terwijl er alweer nieuwe plannen, akkoorden en headlines worden gelanceerd, is één ding duidelijk:
👉 Ze zijn niet met ons bezig. Ze zijn met het systeem bezig.
Stop met leven volgens de headlines
Dit dossier laat ook iets anders zien:
hoe snel een onderwerp uit het collectieve bewustzijn verdwijnt zodra de media weer doorschakelen naar het volgende thema.
Daarom is het belangrijk om niet te leven volgens headlines, maar volgens feiten.
Niet te reageren op wat “nieuw” is, maar te kijken naar wat onopgelost blijft.
De toeslagenaffaire is geen afgesloten hoofdstuk.
Het is een open wond.
En zolang die wond niet wordt geheeld, zegt dat alles over de staat van ons bestuur.
